En zo kom je jezelf tegen...

Intussen is het 11 dagen geleden sinds de vorige blog,
en voor het eerst heb ik het gevoel dat er niet zoveel in te halen is...
De eerste 2 maanden zijn hier voorbij gevlogen, uitstapjes, feestjes, braaien,... Het was hectisch en fantastisch en negatieve gevoelens waren er eigenlijk niet... 
Maar nu is het allemaal wat tot stilstand gekomen. Allereerst omdat mijn vrienden van op campus nu ook in de blok zitten, een blok die nog veel zwaarder is dan bij ons, want zij hebben niet alleen examens maar ook superveel opdrachten en papers tijdens het jaar (veel meer dan bij ons). Mijn Zuid-Afrikaanse vrienden hebben dus minder tijd voor leuke dingen, wel nog een feestje af en toe, maar geen tripjes meer... 
Verder is het voor mij ook thesistijd. Gelukkig is hier op de campus een GIGANTISCHE bibliotheek, en ook al staat de helft van de boeken niet op zijn plaats, toch vind ik er genoeg bruikbare bronnen. 
En tenslotte is de zomer hier ook voorbij, we hebben nog warme dagen, maar meestal is het redelijk fris of regenachtig, boehoehoe! zeker nu ik hoor dat het weer in België zo goed is.. Grrrrrrrrrrrrrr :)


Dus na 2 enorme hectische maanden is het nu even slikken en wennen aan alleen zijn. Iets waar ik in België ook nooit goed in geweest ben, maar wat nu extra hard aankwam, omdat ik 10000 km weg van huis zit, zonder de bijzondere mensen die er voor mij zijn of waren in België. 
Niet dat ik hier niemand meer zie, het is gewoon een contrast met de eerste 2 maanden waarin de leuke dingen niet leken op te houden.
Gelukkig betert het, ik vond dat het maar eens tijd werd om ermee om te leren gaan dat ik alleen ben, en dat lukt wel... Je zoekt gewoon andere dingen om je blij te maken, zoals lekker eten koken, een leuk filmpje kijken, een boek lezen of gewoon wat rondwandelen op de campus. En aan mijn thesis werken natuurlijk. 
Geen zorgen, ik ben hier zeker niet ongelukkig. Ik wil gewoon niet doen alsof, en eerlijk zijn over goede, maar ook de slechte momenten. 
De cultuurverschillen en stageproblemen kunnen zwaar wegen, en ook al heb ik nooit echt een cultuurshock gehad, ik ben mezelf wel tegengekomen. Vooroordelen die zich subtiel in je binnenste nestelen, waardoor je schrikt van jezelf als ze bovenkomen, eigenschappen van jezelf die hier veel zwaarder doorwegen dan in België, ... Het is een ongelooflijke ervaring, die me waarschijnlijk meer zal beïnvloeden dan ik had gedacht, maar dat lijkt me alleen maar positief.

Genoeg met de meligheid nu, 
nog enkele nieuwtjes en weetjes: 
Mijn vrienden hier hebben me uitgedaagd om mijn haar te kleuren in een kleur dat zij kiezen, dat is het plan voor morgen. Een knuffel is een "drukkie". Het concept "ik ben Bob vanavond" is niet zo populair. Een "aftrekplaats" is gewoon een stopplaats langs de autostrade waar je kan picknicken. Dat zorgde voor een grappig misverstand ja. Ik lust sinds ik hier ben niet alleen koffie, maar ook rode wijn. Bij gebrek aan keukenmateriaal bak ik mijn brood in een pan om toast te krijgen en kook ik mijn water in een kookpotje om koffie te drinken. En oja, ook een pizza kan je in de pan bakken. Charlie the Unicorn is ook hier heel geliefd. Tekenfilms die wij ook kennen zijn heel grappig om te zien als ze gedubd zijn in het Afrikaans. Het geluid van krekels is niet meer zo aangenaam eens je ze 2 maand lang elke nacht lang naast je oor hoort. Vanaf volgend jaar moet je hier 21 zijn om alcohol te drinken. Ocharme zij die nu 19 zijn... Als je een vergadering hebt om 10u, wees er om 11u en misschien heb je dan het geluk dat je maar een uur moet wachten. Als je de universiteitscampus uit wilt rijden, wordt er gecontroleerd of je sleutels op het contact zitten en je de auto dus niet gestolen hebt. Taxi Piet is de max. Speculoos bestaat hier niet :( Binnenkort houden we een feestje met als thema "animal prints" waarvoor ik mijn geweldige Miss Margi luipaard outfit nog eens zal bovenhalen (ja, die ligt hier)


O en de laatste 10 dagen die ik hier zit ga ik nog wat rondtrekken met enkele andere Belgen van mijn school die in Zuid-Afrika zitten. Kijk ik erg naar uit!


En ik mis iedereen nog steeds heel hard!! 
Liefs! Xxx

Murphy's wet, maar ook veel pret :P

Wow, lang geleden sinds de laatste blog. 
Tijd om te updaten en de avonturen van de laatste weken te beschrijven...


We zijn naar een cheetah farm geweest, een plek waar ze leeuwen, cheetahs, luipaarden en wolven opvangen en grootbrengen tot ze weer kunnen vrijgelaten worden. We konden de cheetahs aanraken, met baby tijgertjes spelen, leeuwenwelpjes aaien, ... Zalige ervaring, tijgertjes zijn wel wild en kunnen in hun enthousiasme pijnlijke verwondingen veroorzaken! 

 

De dag erna zijn we naar de farm van Cornell geweest, een groooot natuurgebied met een rivier, een (kapotte) foefieslide, een (na 30 minuten ook kapotte) waterschommel, een kano, een braai en vooral mooi weer en goed gezelschap. Daar heb ik mijn eerste vis ooit gevangen, waar ik enorm trots op was, aangezien ik de eerste was die een vis ving, al na 10 minuten! De traditie zegt dat je de eerste vis die je vangt moet kussen en in het water moet gaan staan en kletsnat gemaakt worden. En zo geschiedde het.... 

Ok, toegegeven, de vissen die de anderen daarna vingen waren veel groter, maar alleen maar omdat ze MIJN visje als aas gebruikten!
Heel de dag lang relaxen, vissen, braaien, zwemmen, heerlijk gewoon. De perfecte zondag! 


De week daarna is mijn mama gearriveerd, wat een blij weerzien! 


De 2 weken die ze hier geweest is, stonden in het teken van "De wet van Murphy". Dag één kwam ze erachter dat ze haar rijbewijs vergeten was in België, wat betekende dat we geen auto konden huren, wat betekende dat we alles met het "openbaar vervoer" van Zuid-Afrika moesten doen. Dat op zich is al een heel grote uitdaging. Dag twee kwamen we terug in haar guesthouse na op restaurant geweest te zijn, toen we hoorden dat er 20 minuten eerder mannen hadden proberen inbreken, maar op de vlucht geslaan zijn toen ze merkten dat er iemand thuis was. Enkele andere tegenslagen, kort samengevat: mijn mama is op haar gat gevallen, onze openbaar-vervoer-bus heeft een platte band gehad, onze reservatie in het Addo Elephant Park was niet geschikt voor mensen zonder auto, ...

MAAAAR gelukkig hebben we ook heel veel geluk gehad! Bij aankomst in het Addo Elephant Park bleek inderdaad dat wij niet konden verblijven in het tentenkamp waar ik had gereserveerd, omdat dat kamp midden IN het natuurgebied ligt, waar je dus een eigen auto voor nodig hebt. Gelukkig waren de mensen daar enorm behulpzaam, en hebben ze ons een upgrade gegeven naar een chalet (die normaal 2 keer zoveel kost) die wel bereikbaar was zonder auto, zonder dat we extra moesten betalen! Die chalet was echt mooi, had een prachtig uitzicht waar we elke avond van een sublieme zonsondergang konden genieten. Tijdens onze safari-trips daar hebben we het geluk gehad om enorm veel olifanten te zien, 2 keer een heel grote groep, waarvan eentje bij zonsondergang... Verder waren er ook zebra's, buffels, cudu's, hyena's, ... 

Vanuit Addo Elephant Park zijn we naar Port Elizabeth gegaan, een heel mooi kuststadje, waar we de namiddag op het strand hebben doorgebracht. 's Avonds hebben we dan de bus genomen naar Cradock, waar Lari woont, om daar een bezoekje te brengen. We reden naar daar met de busmaatschappij Intercape (niet te vergelijken met De Lijn, het zijn bussen die hele lange afstanden afleggen, meestal nachtbussen)... Intercape, daar reizen we NOOIT meer mee. Ineens begon daar een filmpje te spelen. Niet zomaar een filmpje, maar de meest bizarre christelijke propaganda, maar echt grof. In 1 filmpje zag je dikke blanke mannen met leren vesten en tattoos die reclame maakten voor "God's weapons"... Dingen als "God gave you hands to pray, and to use guns with" en "You must defend yourself against the enemy, use God's weapons!". 

Een volgend filmpje beschreef hoe fout het is om abortus en euthanasie te plegen, het is tegen Gods wil, enz...
Vervolgens zagen we 10 minuten beelden van allerlei accidenten die bij de sport motorcross gebeuren, en na die 10 minuten werd er gezegd hoe geweldig die sport is, dat iedereen het zou moeten proberen, omdat God wil dat we die kick ervaren.
Toch één van de meest bizarre tv-ervaringen die ik al gehad heb... En tenslotte werd er nog één of andere low-budget christelijke film afgespeeld over een jongen die allerlei "stoute streken" uithaalt maar uiteindelijk toch het licht ziet en zich bekeert tot een brave jongen. 

En toen kreeg onze bus een platte band. 

Worst bus drive ever... 

Tenslotte kwamen we in Cradock aan, waar Lari ons opwachtte. Cradock is een klein dorp, waar niet veel te doen is, dus zijn we allemaal naar Daggaboer gegaan (wat letterlijk "wietboer" betekent, maar daar had het niets mee te maken), een restaurantje/home-made-winkeltje in the middle of nowhere waar we heerlijke quiche gegeten hebben. Marzanne is ons daar ook komen vergezellen met haar mama, dus we waren daar met 6: 3 vriendinnen en hun 3 moeders. Zeer grappig en gezellige ervaring. 

Tenslotte hebben we nog een heerlijke braai gehad bij Lari, maar toen moesten we alweer vertrekken om onze bus terug naar Bloemfontein te nemen. 

                                

Stage gaat er op achteruit... De vrijwilligers in de jeugdcentra haken af omdat ze de "empty promises" beu zijn, en ook ik begin dat beu te worden. Het is hier voortdurend wachten, wachten, wachten op beloftes die maar niet ingevuld raken... Ik ga niet aan genoeg stage-uren geraken, gelukkig heb ik het daar al over gehad met mijn begeleidster van op school, en zij zegt dat we daar wel iets op vinden. Waarschijnlijk ga ik wat lessen volgen hier op de universiteit, wat me wel leuk lijkt.

Ik zit nu aan de helft, ben hier nog steeds heel graag, ik vind het gewoon heel jammer van de stage. Gisteren kwam ik toe in het jeugdcentrum, en er was gewoon niemand, geen kinderen en geen begeleiders. We hadden allerlei gerief gekocht om pannenkoeken te maken, voor niets dus. Echt jammer en frustrerend gewoon, ik ben een student en moet de mensen die mij hier zouden moeten begeleiden zélf pushen om iets te doen... 

We hebben wel al leuke activiteiten gedaan met de kinderen, maar dan zaken die we zelf organiseerden, zonder afhankelijk te zijn van anderen, dat lukt dan wel natuurlijk. Mijn mama had fimo mee uit België (soort kleurrijke klei waarmee je makkelijk dingen kan maken) dus hebben we met de kinderen juwelen zitten maken. Ook de jongens waren daar heel enthousiast over, supergrappig eigenlijk, bij ons zouden ze zich veel te stoer voelen om parels te maken, maar hier niet ze! Rasta parels dan maar! 

De kinderen blijven wel de max om mee te werken, gelukkig doen zij niet moeilijk :) 

Maar ik mis jullie allemaal enorm!!! 

Veel liefs!!! Xxxxxxxx