Chiefs, Bunny Chow en Afrikaanse winter

Mijn laatste 2 weken in Bloemfontein en mijn laatste 4 weken in Zuid-Afrika zijn begonnen, een triestig feit. Ongelooflijk hoe rap de tijd hier voorbij gevlogen is en wat voor fantastische mensen ik heb leren kennen. Lari, Cindy en Marzanne, maatjes voor het leven die jullie met een beetje geluk volgend jaar zelf kunnen leren kennen wanneer ze ALLEDRIE in Europa komen studeren ;) 
En ja, ze lezen mijn blog ook... 

Gelukkig nog een heel leuk vooruitzicht ook: een roadtrip met mijn medestudenten uit België, op de planning staan: Coffee Bay, de Drakensbergen, Durban en ten slotte Hluhluwe-Imfolozi in KwaZulu- Natal. Zeg dat maar eens 5 keer rap na elkaar. 


De laatste weken hier waren opnieuw wat hectischer, geen uitstapjes gedaan ofzo maar wel veel feest en ook thesisuurtjes achter de rug. Ik zit aan ongeveer 2/3 van mijn thesis, ziet er goed uit! Het is hier nu ook herfst/winter dus het mooie weer is voorbij. Er zijn nog heel mooie en warme dagen, maar ook veel mindere dagen...


Stage verloopt nog steeds hetzelfde, er gaat niets vooruit en alle plannen worden steeds maar uitgesteld tot ze uiteindelijk niet doorgaan. Ik maak me er echter niet meer druk in, binnen 2 weken is het gedaan en dan kunnen ze den bos in. Ik heb gedaan wat ik kon, maar als ze hier niets doen en enkel wachten op hun geld op 't einde van de maand, is er niet veel dat je hier als stagiaire kan doen. Wie ik wel ga missen, en voor wie ik het vreselijk jammer vind dat zij niet zomaar kunnen stoppen, zoals ik, zijn mijn collega's de vrijwilligers van de jeugdcentra. Met hen heb ik wél goeie ervaringen opgedaan, vooral met Charlton, iemand wiens motivatie en doorzettingsvermogen ik nooit zal vergeten. 

Een tijdje geleden heb ik ook een "chief" ontmoet, dat is de belangrijkste persoon in Heidedal voor de Khoisan mensen, die afstammen van de oorspronkelijke inwoners van Zuid-Afrika. Een man met een gezicht waar je een prachtige portretfoto van zou kunnen trekken, vol rimpels en sproeten, met borstelige wenkbrauwen boven eeuwig lachende ogen en enkele ontbrekende tanden. Een man die door iedereen gerespecteerd wordt en een beetje een Yoda uitstraling heeft, ook omdat hij steeds voorover gebogen staat wegens een probleem in zijn rug... Laat het nu zo zijn dat ik juist op dat moment mijn fototoestel eens niet bij had. Gebruik jullie verbeelding dus maar. 
Mezelf belachelijk gemaakt omdat ik de speciale handdruk die je de chief moet geven niet kende, gelukkig was hij genadig omdat ik "from over the ocean" kom :) en tenslotte de hele geschiedenis van het Khoisan volk te weten gekomen, in een klein stoffig en muf kantoortje dat zij "het hoofdkantoor" noemen omdat daar alle Khoisan documenten bewaard worden. Super ervaring, om ineens in zo'n willekeurig kantoortje te staan, in een township in Zuid-Afrika, bij de chief. 


Verder heb ik ook "bunny chow" leren kennen, een soort fastfood dat je in de 'middenstad' moet gaan eten, een redelijk twijfelachtige buurt, maar wanneer je vergezeld wordt door stoer manvolk veilig genoeg. Bunny Chow is een soort stokbrood met een stuk of 5 verschillende soorten vlees in gepropt, overladen met frieten en ergens daartussen nog een ei ook. Het opeten zonder er belachelijk uit te zien is onmogelijk, maar het is zeker de moeite waard. Lekker vies, vettig maar prettig. 

 Uiteraard is het ook zo dat ik net nu, wanneer mijn verblijf hier ten einde begint te lopen, weer een heleboel zalige nieuwe mensen heb leren kennen, met wie ik veel meer tijd had willen doorbrengen... 
Maar daar hebben we nog 2 weken voor, en die ga ik volproppen met mooie laatste ervaringen. 


Tot binnenkort, binnen 3,5 weken ben ik daar terug, klaar om jullie knuffels en liefde te ontvangen :)


Liefs! X

Vandaag heb ik voor het eerst lessen gevolg op de universiteit hier. De inhoud van de lessen was min of meer hetzelfde als bij ons, alleen duurde elk vak maar 50 minuten en was alles iets eenvoudiger. 
Ook leuk was dat mijn leslokaal op slechts 3 minuten wandelafstand van mijn kamer ligt, dus kon ik toch nog relatief lang in bed blijven liggen :) Les begon om 8u, dus om 7u30 eruit! Dit is het gebouw waar ik les heb, jawel, dat is wel wat anders dan de Artevelde Hogeschool op het Sint-Anna plein hé: 

Er wordt hier op de universiteit les gegeven in 2 talen: Afrikaans (de taal die de blanken en de kleurlingen spreken) en Engels (taal die de zwarten in de les MOETEN spreken omdat zij ongeveer 10 verschillende taalgroepen hebben die nog niet officieel zijn ingevoerd op de universiteit). 
En ik kan intussen wel Afrikaans verstaan, maar mijn Engels is toch nog steeds beter. Dus ben ik Engelse lessen gaan meevolgen, waardoor ik het enige bleekscheetje in de klas was buiten de leerkracht... Zeer representatief... 
Je hebt dus echt wel nog grotendeels 'blanke' en 'zwarte' klassen, hoewel kleurlingen ook Afrikaans spreken en dus in beide groepen kunnen zitten. In het algemeen zijn er gewoon ook veel meer zwarte studenten op de campus. 
Vriendengroepen zijn ook nog redelijk gescheiden, maar dat komt ook omdat Bloemfontein een heel conservatieve stad is binnen Zuid-Afrika. Ik merk dat studenten die van ergens anders afkomstig zijn veel meer open-minded zijn en wel vriendengroepen vormen met zwart/blank door elkaar.
De Apartheid heeft nog veel en duidelijke gevolgen, zeker in Bloemfontein. 


De lessen waren wel een toffe ervaring, ik moest mezelf voorstellen telkens ik in een nieuwe groep kwam, en iedereen was heel vriendelijk en verwelkomend ("Hiiiiii Lissa"). Ook de leerkrachten zijn hier supersympathiek, en gaan vrij informeel om met hun leerlingen. Jammer dat er nog maar 2 weken les zijn, dan beginnen de examens... 


Maar binnen 6 weken ben ik ook al thuis, dus WOW de tijd vliegt hier enorm. 


Verder nog hier en daar een feestje in 'Die Mystic Boer', ons gewoonlijk stekje met goedkope wijn (Tassenberg: een fles waarin ze overschotten van andere wijnen samengieten en dan verkopen in flessen voor 4 euro) en de lekkerste pizza ooit ("Mystic Pizza" voor 90 cent!!). 

Ook hier vierden ze 1 mei, "Worker's Day", maar rode vlaggen heb ik toch niet gezien :p vond het echt jammer dat ik niet in Gent was... 
Op 18 mei zijn het hier verkiezingen, iets waar ze hier sterk mee bezig zijn. Hun verkiezingen vallen midden in de week, maar ze krijgen daar dan een soort 'feestdag' voor zodat iedereen toch kan gaan stemmen. Stemmen is niet verplicht, maar de meeste mensen waaraan ik het al vroeg gaan wel telkens stemmen. 


Mijn haar is nog niet gekleurd maar dat staat wel nog steeds op de agenda. 
Ik ga ook al mijn bruinheid kwijt zijn tegen dat ik terug ben in België, wat ik dus NIET leuk vind! ;)


Stage... Valt niet veel beters over te zeggen, integendeel. Ik snap niet wat hier juist aan de hand is, maar er loopt vanalles mis. Ineens waren de sloten in Heidedal veranderd, zonder dat iemand de nieuwe sleutels gekregen heeft. De security en de manager van dat gebouw zijn volgens mij zo corrupt als maar kan zijn en er is nog maar 1 vrijwilliger over.
Gelukkig kan ik nu wat uren inhalen met die lessen, iets wat wél standvastig is en ook plezant :) 


Verder niet veel te melden, het is nu vooral uitkijken naar het einde van mijn stage, het afwerken van mijn thesis en daarna nog een laatste reisje hier :) 
Momenteel zien mijn vrije momenten er meestal als volgt uit: 

Dolle pret dus! Maja, dat hoort erbij, afstuderen, of je nu in het buitenland zit of niet, die thesis moet geschreven worden! 
Dus daar ga ik nu aan verder doen, in plaats van mijn tijd te verspillen aan facebook en blog en alle andere leukere dingen ;)


Heel veel liefs en binnen 6 weken kan ik iedereen weer in mijn armen sluiten, joepie! :) 


X Lissa

En zo kom je jezelf tegen...

Intussen is het 11 dagen geleden sinds de vorige blog,
en voor het eerst heb ik het gevoel dat er niet zoveel in te halen is...
De eerste 2 maanden zijn hier voorbij gevlogen, uitstapjes, feestjes, braaien,... Het was hectisch en fantastisch en negatieve gevoelens waren er eigenlijk niet... 
Maar nu is het allemaal wat tot stilstand gekomen. Allereerst omdat mijn vrienden van op campus nu ook in de blok zitten, een blok die nog veel zwaarder is dan bij ons, want zij hebben niet alleen examens maar ook superveel opdrachten en papers tijdens het jaar (veel meer dan bij ons). Mijn Zuid-Afrikaanse vrienden hebben dus minder tijd voor leuke dingen, wel nog een feestje af en toe, maar geen tripjes meer... 
Verder is het voor mij ook thesistijd. Gelukkig is hier op de campus een GIGANTISCHE bibliotheek, en ook al staat de helft van de boeken niet op zijn plaats, toch vind ik er genoeg bruikbare bronnen. 
En tenslotte is de zomer hier ook voorbij, we hebben nog warme dagen, maar meestal is het redelijk fris of regenachtig, boehoehoe! zeker nu ik hoor dat het weer in België zo goed is.. Grrrrrrrrrrrrrr :)


Dus na 2 enorme hectische maanden is het nu even slikken en wennen aan alleen zijn. Iets waar ik in België ook nooit goed in geweest ben, maar wat nu extra hard aankwam, omdat ik 10000 km weg van huis zit, zonder de bijzondere mensen die er voor mij zijn of waren in België. 
Niet dat ik hier niemand meer zie, het is gewoon een contrast met de eerste 2 maanden waarin de leuke dingen niet leken op te houden.
Gelukkig betert het, ik vond dat het maar eens tijd werd om ermee om te leren gaan dat ik alleen ben, en dat lukt wel... Je zoekt gewoon andere dingen om je blij te maken, zoals lekker eten koken, een leuk filmpje kijken, een boek lezen of gewoon wat rondwandelen op de campus. En aan mijn thesis werken natuurlijk. 
Geen zorgen, ik ben hier zeker niet ongelukkig. Ik wil gewoon niet doen alsof, en eerlijk zijn over goede, maar ook de slechte momenten. 
De cultuurverschillen en stageproblemen kunnen zwaar wegen, en ook al heb ik nooit echt een cultuurshock gehad, ik ben mezelf wel tegengekomen. Vooroordelen die zich subtiel in je binnenste nestelen, waardoor je schrikt van jezelf als ze bovenkomen, eigenschappen van jezelf die hier veel zwaarder doorwegen dan in België, ... Het is een ongelooflijke ervaring, die me waarschijnlijk meer zal beïnvloeden dan ik had gedacht, maar dat lijkt me alleen maar positief.

Genoeg met de meligheid nu, 
nog enkele nieuwtjes en weetjes: 
Mijn vrienden hier hebben me uitgedaagd om mijn haar te kleuren in een kleur dat zij kiezen, dat is het plan voor morgen. Een knuffel is een "drukkie". Het concept "ik ben Bob vanavond" is niet zo populair. Een "aftrekplaats" is gewoon een stopplaats langs de autostrade waar je kan picknicken. Dat zorgde voor een grappig misverstand ja. Ik lust sinds ik hier ben niet alleen koffie, maar ook rode wijn. Bij gebrek aan keukenmateriaal bak ik mijn brood in een pan om toast te krijgen en kook ik mijn water in een kookpotje om koffie te drinken. En oja, ook een pizza kan je in de pan bakken. Charlie the Unicorn is ook hier heel geliefd. Tekenfilms die wij ook kennen zijn heel grappig om te zien als ze gedubd zijn in het Afrikaans. Het geluid van krekels is niet meer zo aangenaam eens je ze 2 maand lang elke nacht lang naast je oor hoort. Vanaf volgend jaar moet je hier 21 zijn om alcohol te drinken. Ocharme zij die nu 19 zijn... Als je een vergadering hebt om 10u, wees er om 11u en misschien heb je dan het geluk dat je maar een uur moet wachten. Als je de universiteitscampus uit wilt rijden, wordt er gecontroleerd of je sleutels op het contact zitten en je de auto dus niet gestolen hebt. Taxi Piet is de max. Speculoos bestaat hier niet :( Binnenkort houden we een feestje met als thema "animal prints" waarvoor ik mijn geweldige Miss Margi luipaard outfit nog eens zal bovenhalen (ja, die ligt hier)


O en de laatste 10 dagen die ik hier zit ga ik nog wat rondtrekken met enkele andere Belgen van mijn school die in Zuid-Afrika zitten. Kijk ik erg naar uit!


En ik mis iedereen nog steeds heel hard!! 
Liefs! Xxx

Murphy's wet, maar ook veel pret :P

Wow, lang geleden sinds de laatste blog. 
Tijd om te updaten en de avonturen van de laatste weken te beschrijven...


We zijn naar een cheetah farm geweest, een plek waar ze leeuwen, cheetahs, luipaarden en wolven opvangen en grootbrengen tot ze weer kunnen vrijgelaten worden. We konden de cheetahs aanraken, met baby tijgertjes spelen, leeuwenwelpjes aaien, ... Zalige ervaring, tijgertjes zijn wel wild en kunnen in hun enthousiasme pijnlijke verwondingen veroorzaken! 

 

De dag erna zijn we naar de farm van Cornell geweest, een groooot natuurgebied met een rivier, een (kapotte) foefieslide, een (na 30 minuten ook kapotte) waterschommel, een kano, een braai en vooral mooi weer en goed gezelschap. Daar heb ik mijn eerste vis ooit gevangen, waar ik enorm trots op was, aangezien ik de eerste was die een vis ving, al na 10 minuten! De traditie zegt dat je de eerste vis die je vangt moet kussen en in het water moet gaan staan en kletsnat gemaakt worden. En zo geschiedde het.... 

Ok, toegegeven, de vissen die de anderen daarna vingen waren veel groter, maar alleen maar omdat ze MIJN visje als aas gebruikten!
Heel de dag lang relaxen, vissen, braaien, zwemmen, heerlijk gewoon. De perfecte zondag! 


De week daarna is mijn mama gearriveerd, wat een blij weerzien! 


De 2 weken die ze hier geweest is, stonden in het teken van "De wet van Murphy". Dag één kwam ze erachter dat ze haar rijbewijs vergeten was in België, wat betekende dat we geen auto konden huren, wat betekende dat we alles met het "openbaar vervoer" van Zuid-Afrika moesten doen. Dat op zich is al een heel grote uitdaging. Dag twee kwamen we terug in haar guesthouse na op restaurant geweest te zijn, toen we hoorden dat er 20 minuten eerder mannen hadden proberen inbreken, maar op de vlucht geslaan zijn toen ze merkten dat er iemand thuis was. Enkele andere tegenslagen, kort samengevat: mijn mama is op haar gat gevallen, onze openbaar-vervoer-bus heeft een platte band gehad, onze reservatie in het Addo Elephant Park was niet geschikt voor mensen zonder auto, ...

MAAAAR gelukkig hebben we ook heel veel geluk gehad! Bij aankomst in het Addo Elephant Park bleek inderdaad dat wij niet konden verblijven in het tentenkamp waar ik had gereserveerd, omdat dat kamp midden IN het natuurgebied ligt, waar je dus een eigen auto voor nodig hebt. Gelukkig waren de mensen daar enorm behulpzaam, en hebben ze ons een upgrade gegeven naar een chalet (die normaal 2 keer zoveel kost) die wel bereikbaar was zonder auto, zonder dat we extra moesten betalen! Die chalet was echt mooi, had een prachtig uitzicht waar we elke avond van een sublieme zonsondergang konden genieten. Tijdens onze safari-trips daar hebben we het geluk gehad om enorm veel olifanten te zien, 2 keer een heel grote groep, waarvan eentje bij zonsondergang... Verder waren er ook zebra's, buffels, cudu's, hyena's, ... 

Vanuit Addo Elephant Park zijn we naar Port Elizabeth gegaan, een heel mooi kuststadje, waar we de namiddag op het strand hebben doorgebracht. 's Avonds hebben we dan de bus genomen naar Cradock, waar Lari woont, om daar een bezoekje te brengen. We reden naar daar met de busmaatschappij Intercape (niet te vergelijken met De Lijn, het zijn bussen die hele lange afstanden afleggen, meestal nachtbussen)... Intercape, daar reizen we NOOIT meer mee. Ineens begon daar een filmpje te spelen. Niet zomaar een filmpje, maar de meest bizarre christelijke propaganda, maar echt grof. In 1 filmpje zag je dikke blanke mannen met leren vesten en tattoos die reclame maakten voor "God's weapons"... Dingen als "God gave you hands to pray, and to use guns with" en "You must defend yourself against the enemy, use God's weapons!". 

Een volgend filmpje beschreef hoe fout het is om abortus en euthanasie te plegen, het is tegen Gods wil, enz...
Vervolgens zagen we 10 minuten beelden van allerlei accidenten die bij de sport motorcross gebeuren, en na die 10 minuten werd er gezegd hoe geweldig die sport is, dat iedereen het zou moeten proberen, omdat God wil dat we die kick ervaren.
Toch één van de meest bizarre tv-ervaringen die ik al gehad heb... En tenslotte werd er nog één of andere low-budget christelijke film afgespeeld over een jongen die allerlei "stoute streken" uithaalt maar uiteindelijk toch het licht ziet en zich bekeert tot een brave jongen. 

En toen kreeg onze bus een platte band. 

Worst bus drive ever... 

Tenslotte kwamen we in Cradock aan, waar Lari ons opwachtte. Cradock is een klein dorp, waar niet veel te doen is, dus zijn we allemaal naar Daggaboer gegaan (wat letterlijk "wietboer" betekent, maar daar had het niets mee te maken), een restaurantje/home-made-winkeltje in the middle of nowhere waar we heerlijke quiche gegeten hebben. Marzanne is ons daar ook komen vergezellen met haar mama, dus we waren daar met 6: 3 vriendinnen en hun 3 moeders. Zeer grappig en gezellige ervaring. 

Tenslotte hebben we nog een heerlijke braai gehad bij Lari, maar toen moesten we alweer vertrekken om onze bus terug naar Bloemfontein te nemen. 

                                

Stage gaat er op achteruit... De vrijwilligers in de jeugdcentra haken af omdat ze de "empty promises" beu zijn, en ook ik begin dat beu te worden. Het is hier voortdurend wachten, wachten, wachten op beloftes die maar niet ingevuld raken... Ik ga niet aan genoeg stage-uren geraken, gelukkig heb ik het daar al over gehad met mijn begeleidster van op school, en zij zegt dat we daar wel iets op vinden. Waarschijnlijk ga ik wat lessen volgen hier op de universiteit, wat me wel leuk lijkt.

Ik zit nu aan de helft, ben hier nog steeds heel graag, ik vind het gewoon heel jammer van de stage. Gisteren kwam ik toe in het jeugdcentrum, en er was gewoon niemand, geen kinderen en geen begeleiders. We hadden allerlei gerief gekocht om pannenkoeken te maken, voor niets dus. Echt jammer en frustrerend gewoon, ik ben een student en moet de mensen die mij hier zouden moeten begeleiden zélf pushen om iets te doen... 

We hebben wel al leuke activiteiten gedaan met de kinderen, maar dan zaken die we zelf organiseerden, zonder afhankelijk te zijn van anderen, dat lukt dan wel natuurlijk. Mijn mama had fimo mee uit België (soort kleurrijke klei waarmee je makkelijk dingen kan maken) dus hebben we met de kinderen juwelen zitten maken. Ook de jongens waren daar heel enthousiast over, supergrappig eigenlijk, bij ons zouden ze zich veel te stoer voelen om parels te maken, maar hier niet ze! Rasta parels dan maar! 

De kinderen blijven wel de max om mee te werken, gelukkig doen zij niet moeilijk :) 

Maar ik mis jullie allemaal enorm!!! 

Veel liefs!!! Xxxxxxxx

Stage frustraties

Ondertussen ben ik al meer dan een week niet op mijn stage geraakt, omdat ik geen transport heb. Elke dag zeggen ze mij dat er een taxi chauffeur zal komen die mij voor een prijsje naar de jeugdcentra wil brengen, maar elke dag sta ik buiten te wachten en komt die niet opdagen. 
Vandaag had ik om 10u een meeting in het stadscentrum, had een lift kunnen regelen met een vriendin, maar om 9u45 bellen ze me om te zeggen dat de meeting uitgesteld is. 


Zuid-Afrikaanse cultuur allemaal goed en wel, maar het gaat er nu wel over. Ik kan wel van thuis uit werken, maar hele dagen in een kamertje zitten is niet echt boeiend. Ik wil gewoon naar de jeugdcentra gaan en werken met de kinderen en de vrijwilligers, in plaats van verslagjes te typen op mijn kamer. 
Vrije tijd is hier super, maar stage valt momenteel dus wat tegen. Ik moet allerlei activiteiten plannen, workshops organiseren, een fototentoonstelling regelen en een jeugdcentrum heropenen,... Maar ik kan niets doen zolang ik niet kan samenzitten met de vrijwilligers.


Normaal gezien moesten we overmorgen beginnen met de eerste workshop rond fotografie in Rocklands, maar de mensen die die workshops moesten leiden laten niets meer van zich horen. 
Frustraties alom dus op dat vlak. 't kan niet allemaal rozengeur en maneschijn zijn zeker... 


Nog enkele weetjes...
Ik heb koffie leren drinken. Sushi daarentegen is niet mijn ding. Ik heb een bijbel gekregen van iemand, die vond dat ik dat maar eens moest proberen... 
Chips- en ijssmaken in Zuid-Afrika zijn VREEMD. Een middelbare school noemt hier een Hoërskool. Jongens in het middelbaar zijn verplicht om hun haar kort te houden, dus zodra ze afgestudeerd zijn op hun 18de worden ze rebels en daar komen de vreemdste kapsels uit voort. De president van Zuid-Afrika heeft gezegd dat je aids kan voorkomen door eens goed te douchen. Het is hier nog steeds even lekker warm en zonnig als in het begin. Zwarte vrouwen veranderen om de haverklap van haarstijl (pruiken). Kleren en schoenen zijn hier heel goedkoop. Krekels zijn kannibalen. Oudere generaties hier geven een kus op de mond bij begroeting en afscheid, was dat even schrikken. Onze eigen generatie geeft knuffels i.p.v. een kus op de wang zoals bij ons. Als je zwarte mannen ontmoet geven ze zo'n handshake met verschillende bewegingen en een knipvinger op het einde (begin ik eindelijk onder de knie te krijgen). Vanavond gaan we braaien. Ik heb zojuist gehoord dat de meeting toch nog doorgaat, deze namiddag dan. 


T.I.A. zeggen ze dan: This Is Africa !


Leve de chaos! :) Zolang we der mee kunnen lachen hé... 

Road Trippin'

Maandag 21 maart, eindelijk lente in België, en nog steeds zwoel en warm in Bloemfontein. Dit weekend zijn we met een groep van 9 op roadtrip geweest. Vrijdagmiddag vertrokken we in 2 auto's (ikke in Bets, de geweldige oude Mercedes van Lari, een echte roadtrip-auto). Er was royaal voorzien in drank en snacks, dus het kon al niet meer stuk... :)
Onze eerste tussenstop was in de bar van Hotel Olien, in één of ander klein gehucht. Het is een bar waar je meestal enkel lokale mensen ziet, dus ons groepje kreeg wel wat aandacht. Er is ook een muur voorzien waar op geschreven mag worden, en meisjes worden verzocht om een BH af te staan... Een plek met een hoog "In de Gloria" gehalte :)

Onze volgende tussenstop was de bar van een duivenclub in een ander klein gehucht, waar we ook de enige gasten waren. Na daar even van een drankje en 't zonnetje genoten te hebben reden we door naar onze eindbestemming: Vryburg (in Noordwest). Daar wonen Cindy haar ouders op een boerderij. Een GROTE boerderij met een enorm grondgebied rond met zebra's, springbokkies en wildebeesten. Eerst zijn we nog op café geweest in Vryburg en daarna naar de boerderij gereden. Daar hebben we nog een tijdje buiten gezeten op de veranda, vergezeld door een lieve labrador en een praatgrage papegaai, en tenslotte zijn we gaan slapen.

 Zaterdag zijn we naar een kampeerplaats getrokken (ook nog op het gebied van de boerderij) waar we heel de dag gezeten hebben. Er was nog royaler voorzien in drank dan de dag ervoor, en natuurlijk hebben we gebraaid! Verder nog wat rondgereden op een quad (ZALIG!!!) en met geweren op blikjes geschoten (ik niet, want ik ben blijkbaar een schijterd op dat vlak) en gewoon genoten van het mooie weer en het goeie gezelschap. 

's Avonds zijn we even terug naar het huis gegaan om naar een rugby match te kijken op televisie. Uiteraard werd daar ook een drankspelletje van gemaakt! Iedereen moest 2 spelers kiezen, en telkens wanneer die in beeld kwamen of wanneer hun naam genoemd werd moest je drinken... Tenslotte zijn we terug naar de kampeerplaats gegaan om nog wat te 'chillen' en te slapen...

Zondag zetten we onze terugtocht naar Bloemfontein aan, met nog een tussenstop in Christiana, waar Cindy haar familie ook een huisje heeft, aan de Vaal rivier. Daar hebben we nog een plonsje gedaan (met reddingsvesten aan, want ze willen hier niet echt zwemmen, gewoon dobberen met een pint in de hand, zeer leuke ervaring) 

Uiteindelijk waren we zondagavond rond 17u terug in Bloemfontein, net op tijd om ons klaar te maken om naar Mystic te gaan, waar Fokofpolisiekar optrad, een zeer bekende rockband in Zuid-Afrika. Nog een geweldige afsluiter van het weekend gehad in Mystic en tenslotte doodop in bed gekropen... Vandaag is het gelukkig een nationale feestdag, dus geen werk! 

Voor de rest gaat alles hier nog steeds super, stage misschien iets minder omdat dat vervoer een probleem blijft en dat begint heel irritant te worden... 

Ik moet nu ook aan mijn scriptie beginnen, maar mezelf kennende stel ik het voorlopig nog eventjes uit... Het onderwerp is er al en het idee, het moet enkel nog uitgewerkt worden, haha... :(

Ik begin me hier echt thuis te voelen en ik krijg het gevoel dat ik hier niet weg ga willen. Natuurlijk mis ik de terrasjes in Gent wel, zeker nu ik weet dat het daar lente wordt. En ik zou maar al te graag een dagje terugkomen om een terrasje met jullie te gaan doen, maar dit is de beste ervaring ooit, zo simpel is het. Het zou wel ideaal zijn moesten jullie allemaal naar hier komen, zodat ik dat gewoon allemaal met jullie kan delen! 

Liefs, tot de volgende x

al 1 maand voorbij...

Ik kan het bijna niet geloven, maar ik zit hier al een maand. 
Time flies when you're having fun :)
Stage is heel leuk, vooral de momenten dat ik in de jeugdhuizen werk amuseer ik me echt. Zowel de collega's als de kinderen zijn super om mee te werken. Baaaie lekker!
Het samenwerken met de gemeente rond al de projecten waarvoor ik hier ben (fototentoonstelling, opening 3de jeugdhuis, workshops, ...) verloopt iets minder vlot, aangezien ze steeds maar beloftes maken die ze niet nakomen. Maaarrrr we trekken ons daar niet te veel van aan! Ik blijf gewoon aandringen en de stalker uithangen tot ze doen wat ze beloofd hebben. 

Afgelopen zaterdag zijn we met alle Belgen en de Duitsers op citytrip gegaan naar Kimberley, omdat daar een heel groot gat in de grond zit. Best cool. Het is het grootste gat ter wereld dat door de mens gegraven is. En er rond ligt een soort namaak dorpje van toen daar vroeger nog diamanten ontgind werden. Dat dorpje deed me sterk denken aan de serie Deadwood, met saloons en huifkarren enzovoort... 
Aangezien er buiten het gat geen reet te zien was in Kimberley zijn we daarna doorgereden naar een Safari Park, waar we in een coole soort bakkie zaten waar zetels in geplaatst waren zodat we in open lucht konden rondkijken terwijl onze chauffeur ons naar de diertjes bracht. Helaas zagen we geen dieren van dichtbij, ze sloegen allemaal op de vlucht. Daarom heb ik enkel foto's van de prachtige natuur daar, want mijn fototoestel kon niet genoeg inzoomen om de dieren te zien...

  

Gisteren was er hier op de campus een heel groot evenement, Stagedoor. Je kan je niet voorstellen wat het is tot je er geweest bent, en het is geweldig! Elk studentengebouw hier op de campus heeft een eigen zang/dans/acteergroep, en op Stagedoor gaan al die groepen van gebouw tot gebouw om op te treden voor de andere studenten. Er zit ook een jury en zij beoordelen alle prestaties, onder andere gebaseerd op de luidheid van het publiek... Het was echt superleuk om te zien, gisteren waren het de jongens die optraden, wat je bij ons nooit zou zien, zoveel jongens die zongen! Vandaag is het de beurt aan de meisjes. (Voor alle GLEE fans: you would love it!). Zie hieronder enkele voorbeelden: 

Verder niet veel spectaculair nieuws... Een dag is meestal gevuld met werken voor school, mails sturen, meetingen plannen en bijwonen, werken in de jeugdcentra en dan 's avonds... Iets leuks doen!
Volgende week doen we een roadtripje met 4 geweldige Zuid-Afrikaanse meisjes die we hier hebben leren kennen, met als bestemming de thuislocatie van 1 van hen, in het noordwesten (denk ik)

't is hier nog steeds gewoon genieten en elke kans nemen die ik kan krijgen. Nu moet ik me gaan klaarmaken dus geen tijd meer om nog verder te schrijven, maar voorlopig weten jullie het belangrijkste toch weer.

Ohja en ik begin al een schoon kleurtje te krijgen hoor ^_^ 

Liefs!