Stage frustraties

Ondertussen ben ik al meer dan een week niet op mijn stage geraakt, omdat ik geen transport heb. Elke dag zeggen ze mij dat er een taxi chauffeur zal komen die mij voor een prijsje naar de jeugdcentra wil brengen, maar elke dag sta ik buiten te wachten en komt die niet opdagen. 
Vandaag had ik om 10u een meeting in het stadscentrum, had een lift kunnen regelen met een vriendin, maar om 9u45 bellen ze me om te zeggen dat de meeting uitgesteld is. 


Zuid-Afrikaanse cultuur allemaal goed en wel, maar het gaat er nu wel over. Ik kan wel van thuis uit werken, maar hele dagen in een kamertje zitten is niet echt boeiend. Ik wil gewoon naar de jeugdcentra gaan en werken met de kinderen en de vrijwilligers, in plaats van verslagjes te typen op mijn kamer. 
Vrije tijd is hier super, maar stage valt momenteel dus wat tegen. Ik moet allerlei activiteiten plannen, workshops organiseren, een fototentoonstelling regelen en een jeugdcentrum heropenen,... Maar ik kan niets doen zolang ik niet kan samenzitten met de vrijwilligers.


Normaal gezien moesten we overmorgen beginnen met de eerste workshop rond fotografie in Rocklands, maar de mensen die die workshops moesten leiden laten niets meer van zich horen. 
Frustraties alom dus op dat vlak. 't kan niet allemaal rozengeur en maneschijn zijn zeker... 


Nog enkele weetjes...
Ik heb koffie leren drinken. Sushi daarentegen is niet mijn ding. Ik heb een bijbel gekregen van iemand, die vond dat ik dat maar eens moest proberen... 
Chips- en ijssmaken in Zuid-Afrika zijn VREEMD. Een middelbare school noemt hier een Hoërskool. Jongens in het middelbaar zijn verplicht om hun haar kort te houden, dus zodra ze afgestudeerd zijn op hun 18de worden ze rebels en daar komen de vreemdste kapsels uit voort. De president van Zuid-Afrika heeft gezegd dat je aids kan voorkomen door eens goed te douchen. Het is hier nog steeds even lekker warm en zonnig als in het begin. Zwarte vrouwen veranderen om de haverklap van haarstijl (pruiken). Kleren en schoenen zijn hier heel goedkoop. Krekels zijn kannibalen. Oudere generaties hier geven een kus op de mond bij begroeting en afscheid, was dat even schrikken. Onze eigen generatie geeft knuffels i.p.v. een kus op de wang zoals bij ons. Als je zwarte mannen ontmoet geven ze zo'n handshake met verschillende bewegingen en een knipvinger op het einde (begin ik eindelijk onder de knie te krijgen). Vanavond gaan we braaien. Ik heb zojuist gehoord dat de meeting toch nog doorgaat, deze namiddag dan. 


T.I.A. zeggen ze dan: This Is Africa !


Leve de chaos! :) Zolang we der mee kunnen lachen hé...